ដូចគេតែងនិយាយ បើគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងមិនទាន់បាន កុំទាន់គ្រប់គ្រងអ្នកដទៃ។ ជាពិសេស នៅពេលធ្វើមេគេ ឬ អ្នកគ្រប់គ្រងគេ កាលណាមានចរិតឆេវឆាវ មិនយូរមិនឆាប់ សង្វាក់ការងារនឹងធ្លាក់ចុះ ឯបុគ្គលិកនឹងរត់ចោល គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ក្បែរឡើយ។
មេឆេវឆាវ ត្រូវបានប្រើដើម្បីសំដៅទៅលើអ្នកដឹកនាំ ឬ អ្នកគ្រប់គ្រងដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចខាងក្រោម៖
* ឆាប់ខឹង ឬ មានអារម្មណ៍ប្រែប្រួលខ្លាំង: ងាយនឹងមានកំហឹង ឬ ប្រតិកម្មខ្លាំងនៅពេលមានបញ្ហាកើតឡើង។
* ខ្វះការអត់ធ្មត់: មិនចង់រង់ចាំ ឬ ស្តាប់យោបល់របស់អ្នកក្រោមបង្គាប់ឱ្យបានចប់សព្វគ្រប់។
* និយាយខ្លាំងៗ ឬ ប្រើពាក្យសម្តីគំរោះគំរើយ: ជួនកាលអាចបង្កឱ្យមានបរិយាកាសតានតឹង និង គួរឱ្យខ្លាច។
* ធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយមិនបានគិតគូរឱ្យបានហ្មត់ចត់: ធ្វើការសម្រេចចិត្តតាមអារម្មណ៍ ឬ កំហឹង ជាជាងការពិចារណាដោយហេតុផល។
- ផលប៉ះពាល់នៃការដឹកនាំបែបឆេវឆាវ
ការដឹកនាំបែបនេះអាចបង្កផលអវិជ្ជមានជាច្រើនដល់ក្រុមការងារ និង ស្ថាប័ន៖
* កាត់បន្ថយផលិតភាព: ក្រុមការងារមានការភ័យខ្លាចក្នុងការបង្ហាញគំនិត ឬ ធ្វើកិច្ចការថ្មីៗ ព្រោះខ្លាចមានកំហុស ហើយត្រូវគេស្តីបន្ទោស។
* ធ្វើឱ្យបុគ្គលិកបាត់បង់ទំនុកចិត្ត: បុគ្គលិកមានអារម្មណ៍មិនមានសុវត្ថិភាព ហើយមិនហ៊ានសួរនាំ ឬ សុំជំនួយនៅពេលជួបការលំបាក។
* បង្កើនភាពតានតឹងក្នុងបរិយាកាសការងារ: បរិយាកាសក្លាយជាអាប់អួ ហើយធ្វើឱ្យបុគ្គលិកបាត់បង់កម្លាំងចិត្តក្នុងការធ្វើការ។
* បង្កើនអត្រាបុគ្គលិកលាឈប់ពីការងារ: បុគ្គលិកភាគច្រើនមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការដឹកនាំបែបនេះបានយូរទេ ហើយសម្រេចចិត្តស្វែងរកការងារថ្មី។
ផ្ទុយទៅវិញ មេដឹកនាំល្អ គឺជាអ្នកដែលអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួន ផ្ដល់មតិកែលម្អដោយស្ថាបនា ជំរុញទឹកចិត្តក្រុមការងារ និង បង្កើតបរិយាកាសការងារ ដែលមានសុវត្ថិភាព និង ភាពទុកចិត្ត៕
ប្រភព៖ ឯកសារច្បាប់ និង រដ្ឋបាល
